KPSS Önlisans Hayvancılık konu anlatımı

Hayvancılık, tarımla iç içe olsa da kendine özgü coğrafi koşullara bağlı ayrı bir üretim faaliyetidir. Bir bölgede hangi hayvancılık türünün öne çıktığını belirleyen etkenler; bitki örtüsü ve mera varlığı, iklim (kış sertliği, yetişme mevsiminin uzunluğu), yer şekilleri ve pazara yakınlıktır. Tarıma elverişli düz ovalarda tarla tarımı öne çıkarken tarımın zorlaştığı engebeli ve yüksek arazilerde hayvancılık devreye girer.

Büyükbaş hayvancılık, bol otlağın ve nemli iklimin bulunduğu Doğu Karadeniz'in yayla-mera arazisinde ve Doğu Anadolu'nun yüksek platolarında yoğunlaşır. Ancak sığırcılığın niteliği bölgeye göre değişir: Marmara ve Trakya'da büyük kentlere yakınlık nedeniyle süt sığırcılığı, İç Anadolu'da ise tahıl artıklarının hayvan yemine dönüşmesi ve Ankara'ya yakınlık nedeniyle besi (et) sığırcılığı öne çıkar.

Küçükbaş hayvancılık, kurak-yarı kurak, bozkır bitki örtüsüne sahip engebeli arazilerde daha elverişlidir; koyun ve keçi az suyla ve seyrek otla beslenebilir. Bu nedenle İç ve Doğu Anadolu'da koyun, Akdeniz'in dağlık Toros kesiminde kıl keçisi, İç Anadolu'da (Ankara çevresi) ise tiftik keçisi yaygındır.

Kümes hayvancılığı, kapalı ve kontrollü ortamlarda yapıldığı için iklimden bağımsızdır; dağılışını belirleyen şey büyük tüketim merkezlerine yakınlıktır. Bu yüzden Marmara Bölgesi'nde (Bolu, Sakarya gibi illerde) yoğunlaşmıştır.

Arıcılık, bitki ve çiçek çeşitliliğinin fazla olduğu Doğu Karadeniz'in yaylaları ve Muğla'nın çam ormanlarında gelişir. İpek böcekçiliği dut ağacının yetiştirildiği Bursa'da tarihî bir faaliyettir. Su ürünlerinde Karadeniz, bol tatlı su girdisi ve düşük tuzluluk sayesinde (özellikle hamside) Türkiye'nin en verimli denizidir; Ege ve Akdeniz'de tür çeşitliliği fazla, miktar ise daha azdır; soğuk-temiz iç sularda alabalık üretimi yaygındır.